Na de Vijftiende dag

Het hotel is groot, schoon overvol met Amerikanen, Canadezen, Mexicanen en Engelsen. Wat ons in de eerste twee weken wel eens opviel, was het niet hebben van kennis van enige buitenlandse taal en het toch wel lage services peil. Al kan dit laatste gelegen hebben aan de weersomstandigheden, heet en vochtig. Hier in dit hotel draait alles om de gasten, als je ook maar 1 zoekende blijk werpt staat er een engels sprekende gastheer of gastvrouw naast je. Met de vraag kunnen wij u ergens mee helpen en het is hier toch ook heet. Lig je bij het zwembad komen zij geregeld informeren of je soms iets wilt drinken. En glimlachen, heerlijk, een beetje terug glimlachen, hier en daar een fooitje geven en je voelt je god in Frankrijk. Of misschien nog beter vakantieganger in Mexico. Wat ook opvalt is dat zij niet lopen te drammen. Voorbeeld: Wij in de middag een blokje om lopen, leek ons een goed idee, komen langs een soort van binnenlandse touroperator, komen naar buiten om iets te slijten, raken even aan de praat, vertel dat wij net 15 dagen hebben rondgetrokken. Vroegen zij of wij hadden genoten en lieten ons met rust. Twee dagen later liepen wij er weer langs steken zij alleen hun hand op. Heerlijk.
Jullie begrijpen wel het is hier zalig, zeker om uit te rusten en bruin te worden, tenminste Loes bruin en ik rood, maar dat is gewoon. Het is nu dinsdag even na 12 uur, ik ben de zon even ontvlucht. Mochten er geen bijzondere dingen meer gebeuren dan zal ik deze week niets meer plaatsen op deze side. Na mijn terugkomst zal ik hem verder completeren en voorzien van foto`s.

De Vijftiende dag

De laatste dag van het reisgezelschap in deze samenstelling. Er gaan er een aantal direct naar huis en de rest zwermt uit over de diverse hotels. Voor wij naar het laatste tempelcomplex gaan doen wij een heel kleurrijk kerkhof aan. hier worden er kleine stenen huisjes voor de doden gemaakt. Hoe rijker de overledenen waren des meer pracht en praal. Toen naar een echt toeristisch evenement Chinchen Itza. Dit complex is voor 80 procent gerestaureerd en geld als een van de mooiste. Hier kunnen wij op de muren nog het stucwerk zien. Krijgers slangen, spelers van het balspel, allen zijn duidelijk af te leiden uit al het geen wij zien. Ook hier verteld onze gids weer alle wetenswaardigheden. Het is een prachtig geheel, alleen die souvenier verkopers op het archeologische terrein, zijn ons een doorn in het oog.
Om 12 uur gaan wij op weg naar een plaats om te lunchen, alwaar wij na de lunch de chauffeur bedanken, voor zijn diensten.
Dan op weg naar het vliegveld nog een rit van twee uur. Hier begint het afscheid, 9 mensen gaan naar Nederland, 2 gaan met een andere bus en een boot naar een eiland. De rest blijft op het vasteland. Wij zijn de eerste die worden afgezet in Cancun, bij een vreselijk groot hotel.
Na wat geharrewar belanden wij uiteindelijk op de 5de verdieping op een hele mooie en grootte kamer. Eerst wat drinken, dan eten en daarna naar de kamer even niets doen. Loes even lezen ik een DVD opgezet en achteroverop bed liggen genieten.

De Veertiende dag

Vanmorgen op weg naar een Hacienda even buiten Merida. Even is nog altijd een uur rijden. Op deze Hacienda krijgen wij een rondleing. Eerst door het woongedeelte van het gebouw, de rijkdom druipt er van af. Ook deze Hacienda was groot geworden van de sisal. Wij kregen een demonstratie zoals het werk vroeger gedaan werd. Na een drankje hebben wij de gehele sisal productie van Agave tak tot aan touwkabels mogen aanschouwen. Mexico verzorgt alleen de vezels, maar ten behoeve van het pubiek, hebben zij een productielijn uit europa overgenomen. Over het terrein liep een smalspoor met een totale lengte van drieduizend kilometer. Wij mochten plaats nemen op platte karren, muilezel ervoor en de plantage in. Na een tochtje door de Agave velden, kwamen wij bij ee ondergronds meertje. Dit noemen zij hier een cenote (druipsteengrot) . Wij mochten in het heldere en frisse water van deze grot zwemmen. Van het zwemmen knapte wij lekker op. Na de terugreis door de velden, hebben wij op de haciendqa onze luche genomen. Vanavond de laatste avond. Wij hebben afgesproken gezamenlijk te eten. Gezellige avond geworden. Met naar het leek, een ontroerde reisleidster.

---

De Dertiende dag

Vamorgen in eerste instantie de oude stad van Campeche bezocht.. Dit van oorsprong spaanse fort, heeeft kleurijke huizen. Je kunt zien dat de gevels goed worden onderhouden, maar dat de niet direct zichtbare muren te wensen overlaten. Het fort, met een opervlakte van 4 vierkante kilometer, was gebouwd om de piraten buiten te houden. Natuurlijk ook hier bleven wij weer te lang, maar uiteindelijk dan op weg naar Uxmal. Na een plas pauze weer op weg, tot dat er geconstateerd wordt wij missen er 1. Onze gids bijna in paniek eerst twee keer kijken of zij niet geplaagd werd, toen naar de chauffeur. De persoon stond keurig te wachten. Gids weer blij. Voor wij bij Uxmal aankwamen hebben wij eerst een indiandorpje bezocht, welke meer in de huidige tijd leefden. Armoe troef. Er was een door de overheid gesubsidieeerd schooltje. Terwijl de huizen uit riet en bladeren bestaan en de varkens door de woonkamer lopen. Zagen de kinderen er schoon uit. Wij hadden schriftjes gekocht, welke de gids overhandigde. Heel tegenstrijdig was de aanwezigheid van computers en beamers ter ondersteuning van de lessen. Na dit dorp een andere groepering bezocht, de Menonieten. Deze godsdienstige groepering, is ooit uit noord nederland en Duitsland, via rusland en america, hier terecht gekomen. Zij leven nog heel pricipeel. Alle mannen dragen dezelfde kleding, spijkertuinbroek, een overhemd en witte hoeden. Zij rijden nog met paard en wagen. Wij mochten met een mee naar zijn huis, om ook zijn vrouw en kinderen te ontmoeten. Naast het huis stond gewoon een friese koe. Na een uurtje kwamen wij in Uxmal, het was onderwijl 42 graden geworden, niet bevorderlijk voor de loopsnelheid. Het is een schitterend historisch overzicht met de tempels, het palies en nonnenklooster. Het was onderwijl 15.30 geworden voor wij onze lunch hadden. De gids had een pinata gekocht en gevuld met snoep. Een aantal van ons hebben hun best gedaan om hem stuk te slaan, wat veel hilariteit tot gevolg had. Na onze aankomst in Merida hebben wij niet veel meer gedaan.

---

De Twaalfde dag

Vanmorgen moesten wij om zes uur opstaan, maar het kamermeisje of de gehele staf hadden het verkeerd begrepen of hadden het vanwege de vorige avond anders geimplementeerd. Wij waren op tijd wakker. Maar geen wake up call, daar begonnen zij pas mee om 6.45 uur, de tijd dat wij moesten ontbijten. Het ontbijt was ook niet op tijd, onze reisleidster was not amused. Wij op weg naar de opgravingen van Palenque. Dit zijn de mooiste in Mexico, maar halen het niet bij die van Tikal in Guatamala. Het complex is groot, in de hoogtij dagen zouden er meer dan veertig duizend mensen geleefd hebben, en geeft goed weer hoe de mensen toen geleefd moeten hebben. Wij vonden het jammer, dat al die souvenier verkopers gewoon op het complex rondlopen en dat de restauraties, zo niet autentiek, werden verricht. Detail, als wat de reisleidster allemaal vertelde waar is, was Shakespear's Romeo and Juliet gewoon plagiaat. Dat zei de gids niet, maar is mijn intepretatie. Na de lunch op weg naar Campeche. De eerste twee uur begonnen goed. File bij controle op fruit. File bij controlepost van militairen, op illegalen en als klapstuk, takelwerkzaamheden omdat een vrachtwagen met aanhanger op zijn kant lag. Na nog een controile kwamen wij uiteindelijk bij Golf van Mexico. Het einde van deze dag komt in zicht. Na anderhalf uur, het was al negenen kwamen wij bij het hotel. Spullen naar de kamer en even iets eten en drinken. Wat een slecht hotel, er was nog niet eens 1 biertje per persoon, geen witte wijn en het eten was niet best. Men ging bier halen, kwamen met 1 doos terug. Begreep ik de volgende ochtend. Ook het ontbijt was het niet en toen ik daarna zelfs de koffers moesr halen, omdat zij deze vergeten waren, stond mijn mening over dit hotel vast.

---

De Elfde dag

Vandaag verlaten wij San Cristobal de Las Casas en de bergen en gaan we op weg naar Palenque. Ook al is het maar 180 kilometer, zal het toch een lange dag worden. De haarspeldbocht na haarspeldbocht volgen zich op. Tevens zullen wij vandaag 400 hobbels moeten nemen. U kent ze wel in Nederland hebben wij ze ook, de verkeersrem hobbels. Onderweg bezochten wij eerst de watervallen van Aqua Azul. Wij zijn door de jungle, over een verhard pad gelukkig, naar boven gelopen. Tijdens deze tocht enkele schitterende uitzichten op de waterval. Na het verlaten van dit punt weer op weg. Naar de volgende waterval, die van Misol-Ha. Het spectaculaire hiervan is, dat je achter het vallenda water kunt komen. Wat hele andere foto's tot gevolg heeft. Detail terwijl wij achter het water stonden, werden de hemel sluizen even open gezet. Gelukkig stond er een tent waar wij konden schuilen. Laat in de middag arriveerden wij in Palenque. Na een glaasje, een douche en het avondeten. Zijn wij met een groep opweg gegaan naar het centrale plein van de stad. Vandaag begint om 23 uur onafhankelijkheids dag. Wij zijn nog niet op weg of de hemel sluizen gaan weer open, bij het bereiken van het eerste bushokje zijn wij tot ons vel toe nat. Een gedeelte besluit terug te gaan naar het hotel. De overige schieten een cafe restaurant in, om iets te drinken. Even voor elfen is het droog, wij gaan weer op weg. Net te laat komen wij op het plein, het viva viva Mexico is al geweest, maar het vuurwerk namen wij mee. Laat op de avond keerde wij terug in het hotel, waar wij de natte kleren hebben uitgehangen, welke de volgende ochtend om zes uur,alweer bijna droog waren.

---

De Tiende dag

Vanmorgen zijn we naar twee indianen dorpen geweest, Chamula en San Lorenzo Zinacantan. Deze dorpen liggen een paar kilometer van elkaar maar hebben beide een verschillende interpetatie van het katholieke geloof. Buiten het geloof hebben beide een andere kleurstelling in de kleding.. In het eerste dorp leven de mensen veel meer direct met de natuur de kleurreikse mannen waren de Mayjordomos van het dorp en de politie. Deze Mayordomos zijn de raadsmannen van het dorp, die twee keer per week klaar gaan zitten om vragen te beantwoorden. Er mag in het dorp en zeker de politie en Mayordomos niet gefotografeerd worden, maar ja ook wij zijn al bijna echte toeristen. Op de markt waren twee van deze raadsmannen, samen met een polietagent, geld bij kooplieden aan het ophalen, voor de kerk zei de gids en lachte erbij. Voor wij de kerk in mochten moesten de foto toestellen en camera's worden opgeborgen. In de kerk stonden aan de zij en voorkant de heiligenbeelden, er waren geen banken in het midden. Op de grond lagen dennentakken. De indianen die kwamen bidden of de goden verzoeken om hun ergens mee te helpen, veegde een stukje schoon plaatste daar kaarsen op, velen kaarsen en begonnen met hun rituelen. Wij waren getuige van het uitdrijven van ziekte, middels een kip, welke aan het eind de nek werd omgedraaid. Door alle brandende kaasen was alles zwart van de roet, teevens rook het er erg sterk. Slim zijn ze wel, want als je de kerk uitkomt, kun je ansichtkaarten kopen van alles wat je niet mocht fotograferen! Toen zijn wij koffie gaan drinken en wat schetst onze verbazing, op de eerste etage waren er ruitjes donker gemaakt, zodat je niet.van buiten naar binnen kon kijken, maar waar je zonder flits foto's kon maken van de Mayordomos. Op deterug tocht naar de bus,liepen wij achter eenarremieterig groente stalletje langs en wat zagen wij daar? De koopman met laptop en webcan aan het chatten. Op naar het tweede dorp San Lorenzo Zinacantan wat direct opvalt is hoe schoon het is en hoe beter en verzorgder de mensen er uit zien. De kleuren van de vrouwen zijn helder en schoon. De mode kleur is blauw paars. De commercie heeft hier toegeslagen iedereen mag gefotografeerdd worden, maar heeft wel een prijs. Een paar peso' voor een kind en 2000 peso voor de mayordomos, zeg maar 140 euro. In de kerk moesten de hoeden en petten af en de fototoestellen opgeborgen. Het was er schoon en er stonden banken. Een heel groot verschil. Na de kerk naar een winkel, keuken waar zij het weven lieten zien en in de keuken kregen wij vers gemaakte tortilla's met diverse vullingen. Ze waren erg lekker, tevens kpnden wij sterke drank proeven ook erg lekker, maar de naam is mij ontschoten. De rest van de dag waren wij vrij en hebben wij san christobal doorgebracht. Afgesloten met een gezellige en goede maaltijd met een man of 15.

---

Foto's

De Negende dag

Vandaag verlaten wij Guatamala. Op weg naar Mexico. Ze zijn met het opknappen van de weg bezig. Omdat het de enige weg is, wordt het hele verkeer stil gelegd. Half uur wachten onderwijl storten ze van boven af rotsen naar beneden. Hier staat een andere ontzettend grote shovel die het hier weer over de rand duwt. Er vormt zich een file waarbij de streekbussen zich gewoon naar voren wurmen. Op een gegeven moment gaat alles weer rijden van twee kanten. Iedereen probeerd vooraan en op de rechterbaan te komen. Het recht van de sterkste gaat hier op. Naar de grens toe rijden wij door een straat, met aan beide kanten winkels en kraampjes. De chauffeur moet er tussendoor laveren. Bij de grens allemaal weer een stempel halen dat je er uit mag en dan twee kilometer rijden weer om mexico binnen te komen. Weer een papieren gang en daar gingen wij verder. Mexico binnen en de weg lijkt wel beter te zijn. Toch duurt het nog vier uur voor wij in San Christobal zijn. Tijdens het laatste stuk controle of wij geen illegalen per ongeluk meesmokkelden, dus bagage ruimte open, daar werd in gekeken niets te zien, rijden maar. S'Avonds een kleine analyse, wij zijn tenslotte halverwege de reis. Tot nu toe geslaagd, alleen dat reizen he. :-)

---

De Achtste dag

Na een goede nachtrust, om 6.30 een hopelijk schitterende foto gemaakt van het meer en de vulkanen. Daarna nog even naar bed. Om tien uur op de boot naar de overkant tussen de vulkanen. Wij moesten een trui mee nemen tegen de kou, werd ons verteld. Toen wij in de middag terug kwamen waren de meesten flink bij gekleurd. Tussen de vulkanen is een indianen dorp. De woningen zien er niet uit, maar de kleren zijn kleurrijk. Wij bezochten in eerste instantie een woning met een afgodsbeeld waar mensen om gunsten komen vragen. Zij betalen met geld, maar ook met sigaretten en alcohol. De pop moet dag en nacht roken, hij werd dan geflankeerd door twee man. De alcohol werd in de mond van de pop gegooid, maar in de benen opgevangen. Op goede dagen waren de mannen de godsganselijk dronken. Na nog een bezoek aan een oude kerk, waar Elvis tussen de heiligen stond, hebben iets gedronken en waren toen een paar uur vrij. Met de boot terug. Vanavond vroeg naar bed, want morgen vroeg op.
---

De Zevende Dag.

Vanmorgen mochten wij uitslapen. Wij zouden om 10 uur met de bus weggaan. Evengoed er niet te laat uit om nog even de stad in te gaan. Vanaf een uur of 8 was er continu tromgeroffel en trompetten. Toen wij buiten kwamen was er een optocht van een heleboel drumbans van de verschillende scholen. Daar kunnen de bands bij ons nog wat van leren. Niet een kilometer er tussen, nee 20 meter en allemaal spelen. Of het muzikaal was kan ik niet obver oordelen, maar het swingt, springt en danst door de straten. Het plezier straalt van de kinderen af, terwijl zij spelen op hun instrumenten. Toen nog even kaarten gekocht, maar daar waren geen postzegels bij. Daarvoor moet je naar een andere zaak. Deze was natuurlijk heel ergens anders, wij snel op weg postzegels gekocht en gauw terug. Vijf minuten voor vertrek waren wij aanwezig. Toen op weg naar uiteindelijk Panajachel. Maar wel via de grootste openlucht markt van Quatamala, waar de indianen het spullen verhandelen. Soms gebeurt dit zelfs nog op basis van ruilhandel. Deze Markt van Chichicastenango of Solola, is de enige grote stop die wij vandaag maken. De markt is een markt zolas een markt makrt kan zijn. Alleen de mensen willen wel van alles aan je kwijt, maar er mopgen geen fotos gemaakt worden. Hier ook nog een kerk bezocht bie gebouwd was op een afgetopte tempelpiramide. Wat opvalt dat alles goor en vies is en de mensen heel klein. Loes steekt er met kop en schouders boven uit. Daarna door na ons Hotel, van buiten een blokkendoos, van binnen grandioos.

De Zesde dag

Vandag een reisdag. wij verlaten Rio Dulce om kwart voor acht en gaan op weg naar Antiqua een driehonderd kilometer verder. Wij dachten een paar uurtjes en dan zijn wij er. Tegen vieren waren wij er. In het begin ging het redelijk alleen veel vrachtverkeer. Na een korte onderbreking, om echt verse annanas te eten, kwamen wij bij het begin van de bergen. Vandaag ook nog eens van zee niveau naar vijftienhonderd meter hoogte. Toen ging het niet zo snel meer, tweebaans weg, vrachtverkeer en het stijgen en dalen remde erg af. Ook moesten wij Guatamala City voorbij. op de rondweg had je uitzicht op de stad . De krottenwijken tegen de hellingen op met op de achtergrond flatgebouwen maken een trieste indruk. Met het verhaal van de gids erbij, maakt de stad zelfs van die afstand een beangstigende indruk. De chaos op de weg, waar niemand zich aan regels schijnt te houden, is ook niet bevorderlijk voor onze voortgang. Ik krijg steeds meer ontzag voor onze chauffeur. Uiteindelijk bereiken wij Antiqua, een stad gesticht door de spanjaarden, met de huisjes in de bekende spaanse stijl. Het is jammer dat het niet beter onderhouden wordt. Bij een van de laatste aardbevingen zijn er vele kerken ingestort, er is geen geld om ze opnieuw op te bouwen, dus ruines midden in de stad. Wat opvalt is dat de beelden in de kerken kleding aanhebben. niet alleen de geschilderde maar ook stoffen. Na een drankje op het centrale plein werden wij verrast met een voorstelling van volksdansen uit de streek en omliggende landen. Ontzettend mooi, maar fel gekleurde kleding. Toen zijn wij ons op gaan maken voor de avond

De vijfde dag

Vandaag al weer erg warm, temperaturen tussen 40 en 45 graden, dus lekker zweterig. Wij maken lange dagen meestal op om 6.30 uur op en soms nog vroeger. Het is een leuke en zeer diverse groep. Er is een stel bij van over de zeventig, maar nog erg fit. De vrouw drinkt, net als de jongere, het bier direct uit de fles. Wij gingen vandaag naar rio dulce, een plaatsje aan het meer van Izabal. Vanuit het meer stroomt de rivier naar de zee, afstand 50 kilometer. Wij gingen met drie bootjes de rivier af. Met zo een snelheid van 40 tot 50 km per uur. Wohw. Onderweg zagen we mangrove waarin sprinkhanen leefde die wel een cm of 10 groot waren. Langs de kant indianen huisjes, waar mensen met 5 tot 8 kinderen leven in 1 kamer. Zij slapen in hangmatten en leven van de natuur. De kinderen gaan ook niet school.. Een jongetje kwam bij ons met een mannetjes kreeft. Wij mochten hier foto's van maken als hij snoep kreeg. Onderweg heerlijk gegeteb in een restaurant aan en boven het water.. Toen wij de zee bereikte lag daar Livoingstone, hier zijn niet alleen de eerste Tazan films opgenomen, maar in tevens een enclave van gevluchte zwarte slaven en reggea aanhangers. Na het aanleggen werden wij verrast met een stukje inlandse muziek.. Na een bezoek aan het stadje met een enorme snelheid terug naar het meer. Alwaar wij afgezet werden bij ond hotel, waar de koffers al op ons stonden te wachten.

---

Vervolg vierde dag

Na onze thuiskomst in het hotel van de gids vernomen waar internet cafe was. Er naar toe 35 euro cent per half uur. Schande wat een prijs. Daarna even dollars wisselen en direct stiekum bank bekijken. Deur open detectiepoort en vent met geweer. Ik weet niet of het automatisch of half automatisch was. Daarna drie mooie dames, ik maak duidelijk wat ik wil op zijn guatalamaans, zij vragen om mijn paspoort. Ik geef mijn ing pas zij noteren Wereldpas, Th.A. Hoenderdos, ik zeg hollanda zij nemen over en ik mag het geld gaan wisselen bij een andere balie. Drie man aan de balie om te helpen twee man hierachter met kladblok en daar achter 1 vrouw. Ik kreeg mijn geld, wil naar buiten lopen, stapt de bewaker naar voren... Om de deur te openen. Op ons verzoek had Vicky, onze gids, voor de hele groep een tafel gereserveerd. Een uur voor wij op weg wilden gaan, gingen de hemelsluizen open. Schitterend om te zien met donder en bliksem, maar een beetje lastig om naar restaurant toe te gaan. Toen het een beetje droog leek te worden wij met 5 man op stap. Na 100 meter begon het weer, er stopte een taxi wij erin. Wat bleek hjet restaurant ligt op een eiland en de weg voor de brug stond onder water geluk gehad dus. Het uitzicht over het was er niet, er zijn niet genoeg lantaarnpalen om enigszins iets te kunnen laten zien. Nadat wij thuis waren in het hotel brak er weer een bui los, wij zullen vandaag zien wat deze buien met het wegdek gedaan hebben.

De vierde dag

Om 4.30 eruit onbijten en om 6 uur onderweg naar Tikal. Onderweg de eerste cowboys gezien gewoon met koeien op de openbareweg. Om 8 uur in het park, al is dat een oneerbiedige aanduiding. Er is een inlandse engels srekende gids bij. Jungle in, buiten de paden is het echt jungle. Het is niet de stilte. Dieren maken lawaai. Maar de overweldigende vershillende groene kleurenn de diiversiteit in bomen en hun hoogtes sleuren je terug in de tijd. Je ziet Toekans, Neusberenn, brulapen, Tarentula's en vertschillende soorten mieren. Mieren rood, zwart en allemaal bezig. Dan komen we bij het eerste grote plein. Waar wij een tempel zien, rijkeluis woningen priesterwoningen. Eigenlijk is dit niet te begrijpen. Ik denk dat de foto's die ik later zal toevoegen niet de sfeer en de imposantheid kunnen weergeven maar je voelt je klein tussen deze gebouwen. Na de pauze weer de jungle in en als je oplet zie je dat het pad blijft stijgen. Dan komen wij aan de zijkant van tempel nummer 1 de hoogst nogbekliimbare. Een houten trap gaat verder omhoog. Op de trap met stront, naderhand zien wij dat dit van de brulapen is die hierboven in de toppen der bomen wonen. Komen wij bij top. Je kijkt, over de bomen met hier en daart een top van een tempel, uit over honderden vierkante kilometers jungle. Echt groot voel jje je dan niet meer. Wij vonden het GRANDIOOS en dan ook nog zo geschreven. Nadat wij verder gegaan waren hebben wij nog het plein van de 7 tempels bezocht en de steilste tempel. Deze laatste, 57 meter hoog, is nog door een aantal beklommen, zowel naar boven als naar beneden met het gezicht naar de rotswand. Boven een randje van maximaal 1 meter en geen railing. Hierna voldaan door de jungle terug naar de ingang. Als uw het interesseerd, gevoels temperatuur 40graden en hogerm WEERGALOOS

De derde dag

Het begint een gewoonte te worden 6.30 uur opstaan. Vandaag door Belize naar Guatamala. Voor de grens allerlei instructies, gids met alle pasporten naar douane. Stempels halen op visum Mexico. 50 meter verder ontsmetten bus. Weer 150 meter grens Belize. Allemaal eruit met eigen bagage, in de rij man komt koffer halen en zety em. 20 meter verder weer neer. Stempel in paspoort koffer pakken en Belize in Wat op valt is de armoede, de mensen zullen dat waarschijlijk niet niet realiseren. Maar wat hebben wij het goed. Vlak voor Xunantunich dan plotseling een eet gelegenheid die groot, nieuw en schoon is. Na het eten naar de archeologisch plek. Tempel complex en paleis, .schitterend, imposant en toch maar 45 meter hoog. Bloedheet zeer vochtig en een stijle weg er naar toe. Op de terug weg een tropische regenbui maar wij waren toch al nat. Na dit bezoek Belize uit. Is 10 keer moeilijker dan erin en Guatamala in. Wat een makkie was. Bus in en op weg naar Flores over een zeer slechte weg, waar onze chauffeur liet zien hoe het moest. Vanavond vroeg naar bed was redelijk vermoeiende dag.

---

De tweede dag

6.30 uur belde de wake up dienst. Dat is nog eens uitslapen wij begrijpen nu dat dit een redelijke tijd is. Na het ontbijt richting Tumlun drie uur rijden. Met een gemiddelde snelheid van een kilometer 50. Tumlun was de laatste stad die door de spanjaarden werd ingenomen. Was waarschijnlijk' slecht te bereiken door het mangrove achterland. Hier hebben wij de eerste keer het strand en de zee gezien aan deze kant van de atlantisch oceaan. Ziet er blauw groen en heel helder uit. Er was een demonstratie van De Vliegers van Papankla. Na de lunch naar Chemutal. Lange rechte weg, echt recht. Om een uur of vijf bij het hotel, even opknappen en toen naar een Maya museum. Hier een overzicht van de tijd en wat extremen van de Mayas. Na het eten en een afzakkertje om 11 uur te bed.
---

De eerste dag

Om 9.15 uur op weg naar Schiphol. Gelukkig rekening gehouden met een file. Zowel bij Badhoevedorp als bij de incheck balie konden wij gewoon achteraan aansluiten. Dit werd een normale bezoigheid vandaag,met als klapstuk het vliegveld van Cancun. Vooraan biij de paspoort controle en visum stempelen, dan als een van de laatste je koffers op de band te zien verschijnen. Dan tweehonderd meter tot de bagage controlen en ook hier waren wij de gelukkige alle koffers en tassen moesten open. Wij waren de laatste in de bus. Over weldigend entree dus. Aardige reisleidster om te zien. Om 6 uur in het hotel. Koffer op de kamer en terras bij hotel wat drinken. Hier kwamen watb andere bijzitten wat gezellig werd. Om 9 uur naar bed. Dat was 4 uur nederlandse tijd.
---